Monday, January 27, 2020


 

Jan Czekajewski

Dlaczego Bronię Lecha Wałęsę?

Niedawno przeczytałem wywiad  Katarzyny Szewczyk ze Sławomirem Cenckiewiczem pod tytułem „ Wałęsa był szantażowany przez bezpiekę”. Nie jest to pierwszy artykuł, którego celem jest podważanie wartości Lecha Wałęsy w oczach Polaków a także opinii światowej.
Ponieważ nie znałem nazwiska Sławomira Cenckiewicza, postanowiłem się zapoznać z jego biografią. Okazuje się, że urodził się w roku 1971.  Sławomir Cenckiewicz uzurpuje sobie prawo do daleko idących sądów nad zachowaniem się ludzi w PRL, kiedy w gruncie rzeczy nie doświadczył terroru jaki panował w latach mojej i Lecha Wałęsy młodości. Kiedy Wałęsa podpisywał umowę w Gdańsku miedzy Rządem i Robotnikami, w roku 1980 , Sławomir Cenckiewicz miał zaledwie 9 lat. W czasie strajków w Stoczni w Gdańsku w roku 1970, gdzie zginęło około 30 robotników, Cenckiewicza jeszcze nie było na świecie.  

Ile jest wart obraz Wałęsy jako bohatera światowego?

Wedle mnie obraz Wałęsy można porównać do znaku firmowego „Coca-Cola” lub Firmy automobilowej „Ford”.  Wałęsa jako znak firmowy Polski i wojnie Polaków z opresją systemu sowieckiego, jest warty przynajmniej miliard dolarów. Wedle informacji dostępnych na Internecie amerykański wywiad (CIA), Kongres i amerykańskie związki zawodowe zainwestowały (przekazały) Solidarności kilka set milionów dolarów, przeliczając na dzisiejszą wartość dolara, czyli pośrednio budowali obraz Wałęsy jako bohatera narodowego i międzynarodowego. Dodatkowe kontrybucje dawały także inne kraje, Watykan, pojedynczy obywatele i firmy na Zachodzie.  Ponieważ w reklamie nie można się rozdrabniać, dlatego też pominięto udział Anny Walentynowicz.  Nad budową wizerunku Lecha Wałęsy jako antykomunistycznego bohatera pracowało  wielu ludzi i krajów, które były zainteresowane obaleniem komunizmu na świecie. Najważniejszym krajem były oczywiście Stany Zjednoczone, które skrycie, poprzez CIA finansowały opozycję w Polsce.  Te duże inwestycję amerykańskie i inne, włączając w to izraelski Mosad, zwróciły się wielokrotnie, kiedy komunizm w wydaniu sowieckim upadł. Polacy podróżujący po odległych kontynentach Ameryki Południowej czy Afryki, spotykając na drodze człowieka, który wie gdzie jest Polska na globie świata, na wiadomość, że pochodzimy z Polski odpowiada: Wiwat Wałęsa! Teraz Sławomir Cenckiewicz stara się na wszystkie sposoby poważyć obraz Wałęsy jako bohatera i opisać go jako agenta bezpieki. Zachodzi pytanie czy Cenckiewicz zdaje sobie sprawę z tego co robi. Tutaj nie chodzi o Wałęsę, ale o obraz Polski jako taki. Polska dzisiaj ma niewielu przyjaciół. Jej obraz i reputacja jest podkopywana przez wrogów ze Wschodu, jak i z „globalistycznego” Zachodu. Do tej antypolskiej dywersji dokłada się Cenckiewicz. 

Ale ubiegliśmy od tematu, czyli czy Lech Wałęsa był agentem UB, czy też rewolucjonistą, który przyczynił się do obalenia komunistycznego systemy w Polsce a także w innych krajach, włącznie ze ZSSR. W wielu wypowiedziach przeciwników Wałęsy są wzmianki o jego współpracy z UB/SB , że podpisywał zobowiązania współpracy, że nawet brał za to pieniądze, że wedle Cenckiewicza był sterowany przez komunistów i z nimi współpracował.  Mimo takiej bliskiej współpracy Wałęsy z komunistami, system komunistyczny się załamał i należy do historii. Wałęsa bardzo się do upadku komuny przyczynił. Czyli, albo sterowanie agentem „Bolkiem” nie było wydajne, albo co ważniejsze, komuna PRL zdawała sobie sprawę, że jej dni są policzone i oddała władze w ręce opozycji, która nie mając innego planu oddala ustrój w ręce „Solidarności”,  a oni nie mając dalszych planów zwrócili się o radę i pomoc  do  kapitalistów. Wałęsa i jego doradcy w tym uczestniczyli.  Czy to dobrze czy źle sami możecie ocenić. Polacy i Polska od tamtego czasu, miała 30 lat aby zrobić poprawki do ugody „Okrągłego Stołu”. Jeśli tego nie zrobiono, Polacy są chyba sami tego winni. Można by powiedzieć, że jest to  „Smutne ale prawdziwe”.


Kto brał udział w budowaniu Solidarności?
Był to niezależny ruch robotniczy, walczący głównie o poprawę materialnego bytu. Ruch ten  popierały także Stany Zjednoczone w osobie Prezydenta Reagana,  Zbigniewa Brzezińskiego i Watykan w osobie Papieża Jana Pawła Drugiego. Obydwu stronom chodziło o załamanie systemu komunistycznego w Polsce, ale bez konfliktu międzynarodowego między Stanami Zjednoczonymi i ZSSR. Papież natomiast przestrzegał Wałęsę, aby nie doszło do zbrojnego konfliktu między robotnikami i Rządem PRL, który by pociągnął za sobą rozlew polskiej krwi. Amerykanie i inni poparli ruch Solidarności w wysokości setek milionów dolarów, a reżym komunistyczny przymknął oczy na fakt, że przez granicę między pomocą żywnościową dla społeczeństwa wysyłano także Faxy, drukarnie i sprzęt komunikacyjny dla Solidarności. Siła niezależnego związku robotniczego „Solidarność szła w górę a morale  Rządu PRL i  PZPR szło na dół. Wystąpiła demoralizacja sfer rządzących i od strony ZSSR zaczęły się pogróżki, że to musi się skończyć, gdyż „zaraza” antykomunistyczna może rozlać się na inne kraje bloku sowieckiego. Grożono interwencją zbrojną. Przypuszczam, że w tym momencie zaczęto, poprzez SB kontaktować się z Wałęsą, aby powstrzymał niekontrolowane strajki, które groziły konfrontacją z milicją i interwencją sowiecką. Wałęsa przypuszczam, zgodził się z taką oceną sytuacji i robił co mógł, aby do zbrojnego konfliktu nie doszło. Przypuszczam, że nie on sam podejmował decyzje w sprawie polityki Solidarności w konfliktowych rozmowach z PZPR i MSW. Miał jako doradców ludzi wykształconych. Z perspektywy czasu, Wałęsa i jego grupa doradców mieli rację i społeczeństwo na tym skorzystało, bo nie doszło do rozlewu krwi.  Niestety, Sławomir  Cenckiewicz krytykując Wałęsę, tego nie zauważa.

Dlaczego PRL upadł?

PRL upadł tak jak upadł ZSSR z powodu idiotycznej doktryny narzucającej ekonomii system centralnego planowania, który mafia władz komunistycznych uznała za bezwzględną konieczność dla utrzymania władzy. Ruch robotniczy „Solidarność” tylko przyspieszył systemu komunistycznego upadek. Jeszcze przed umową okrągłego stołu, mój dobry znajomy prof. Stephen Dresch z Michigan Technological University, napisał memoriał do władz Solidarności, że aby zapobiec  katastrofie przemysłowej trzeba podzielić się z „nomenklaturą”, czyli dyrekcją zakładów przemysłowych, wartością tych zakładów. Trzeba też zapewnić aparatowi bezpieczeństwa i oficerom wojska PRL bezpieczne emerytury, co też się stało.  Dzisiaj, 30 latach po ugodach Okrągłego Stołu, wielu ludziom takie rozwiązanie wydaje się niemoralnym. Jednym z nich jest właśnie Sławomir Cenckiewicz., który w artkule powiada, że „krytykują mnie ludzie dawnego reżymu, działacze PZPR, agenci, ludzie tajnych służb. Cenckiewicz się myli. Ja Cenckiewicza krytykuję, chociaż do PZPR nie należałem i nie służyłem w „tajnych służbach w PRL”, ani nie byłem agentem innego mocarstwa.  

Kto ma interes w obaleniu zasług Lecha Wałęsy?
1.Być może, że Cenckiewicz, jako bezrobotny historyk z Gdańska wyszukał sobie cel dla swej działalności publicystycznej którym jest ściągnięcie Wałęsy z pomnika na jakim go postawiono, nie licząc się z pośrednimi wielkimi kosztami jakie ponosi Polska i Polacy.  Być może, że za kulisami tej całej tej nagonki na Wałęsę, stoją tez koła niechętne Polsce, czyli w Niemczech i Rosji?
2. Być może, że niechęć do Wałęsy istnieje także wśród części członków byłej Solidarności, którzy po przemianach ustrojowych, jakich się nie spodziewali stracili pracę a także nadzieję na radykalną materialną poprawę bytu. Wałęsa stał się zdrajcą ich nadziei. Ludzie ci uważają, że Wałęsa przyrzekł im socjalizm z tanią kiełbasą, natomiast po zmianach ustrojowych, znaczy kapitalistycznych, niektórzy ludzie zaczęli zarabiać dużo więcej  niż np. górnicy, którzy w komunizmie byli klasą uprzywilejowaną.  Wedle nich Wałęsa ich oszukał.
3.Nagroda Pokojowa Nobla, stała się także elementem niechęci, także wśród    ludzi wykształconych, którzy nie mogą zaznać spokoju, że Wałęsa, prostak, kaleczący język polski stał się laureatem Nobla, a nie ktoś z profesorów habilitowanych, poetów lub literatów?
4.Być może, że sam Cenckiewicz znalazł się w grupie ludzi, którzy zawiedli się na przemianach ustrojowych.  Mimo doktoratu, Cenckiewicz wedle własnej biografii był bez pracy 2 lata. Może to wtedy wynalazł formułę na własną „sławę”.   Cenckiewicz należy do tych ludzi, którzy wysnuwają wnioski z materiałów archiwalnych,  tłumacząc innym o czasach, które sami nie są w stanie  zrozumieć, bo ich osobiście nie doświadczyli. Ta metoda argumentacji  jest podobna do sowieckiego tłumaczenia Polakom, „żeśmy. przecież was wyzwolili”,  kiedy poprawnie winno być „ żeśmy was (powtórnie)  zniewolili.   W sztuce „Tango”, Sławomira Mrożka, występuje lokaj, który ma ambicję zarządzania rodziną (w przenośni krajem). Na pytanie jakie ma pomysły konieczne na takie odpowiedzialne stanowisko, lokaj odpowiada, że te pomysły kupił od kolegi, który chodzi do kina. Coś mi się to kojarzy, nie wiadomo dlaczego, z Cenckiewiczem i jego pomysłami zniesławienia Wałęsy . Zastanawiam się, czy pomysł jest Cenckiewicza własny, czy też  kupił go  od „kolegi, który chodzi do kina”?
Ja natomiast rozumiem Wałęsy zachowanie, bo byłem obecny w Poznaniu, na Targach Międzynarodowych w roku 1956 czasie krwawej rewolucji robotników fabryki Cegielskiego z wojskiem na czołgach siejących z karabinów maszynowych po otwartych oknach  poznańskich kamienic. Wałęsa chyba wiedział do czego są zdolni jego przeciwnicy i dlatego nie ryzykował powiedzenia „Pocałujcie mnie w d… towarzysze!”. Mógłby za to przepłacić życiem, tak jak przepłaciło życiem wielu robotników w owym Poznańskim Powstaniu roku 1956 i 1970go  w jego gdańskiej stoczni

Jan Czekajewski
Pisano w Columbus, Ohio w  styczniu, 2020

Sunday, November 3, 2019

The Foreign Correspondent


The Foreign Correspondent

When I read the memoirs of refugees from the People's Republic of Poland who risked their lives and those of their loved ones by hijacking LOT's plane to West Berlin, my "escape" in no way resembles this kind of "heroism".  My parting with socialist reality began much earlier during my student years in 1953, when I was 19 years old and was sent as a student of the Wrocław University of Technology to practice in the Kasprzak factory of radio receivers located in Warsaw, Wola district. Because in this factory they didn't know what we were doing, students were put to work at the mechanical department, at a semi-automatic machine called "revolver", which made small M3 caliber screws, where M meant that the screw was specified in the metric numbering, and the number 3 meant its length, that is 3 millimeters. It was a screw commonly used in electronics, as most of the electronic parts were then mechanically screwed with such screws to a metal base, called "shasis". The work on the revolver was boring, as the machine automatically did all the work needed to make the M3 screw. A few of such machines worked in parallel, all of them making M3 screws. After a few days of such boring work I asked the foreman supervising the mechanical department why the radio factory produces M3 screws, which can be bought in a specialized factory of screws and bolts. The foreman said that such a solution is not possible, as the factory of screws and bolts prefers to produce high weight screws and not tiny M3 screws. This is the result of a central, socialist plan, which set the obligation to perform a certain weight, kilograms of screws per year without getting involved in their diversity.  It was then that I understood that I would not change the economic system of the People's Republic of Poland by myself, and that the sinister anti-communist idea of emigration sprouted in me, although I did not yet know where and when. So much for the reasons of my aversion to the socialist system. It was just that I and the communist system did not fit together, just as "the hunchbacked one does not fit into the flat wall". One could say that I was characterized by an innate "anti-socialist hump".  In the meantime, I think it's been 10 years. I finished my studies at the Wrocław University of Technology and learned English. I wrote several scientific articles and got an invitation to work at the University of Uppsala, Sweden, where I had already been valued as an electronics specialist, a specialist in the construction of scientific instruments. Below I am going to describe, how in those times of 60s, difficulties with obtaining a foreign passport looked like.

My escape from the People's Republic of Poland.

Actually, I escaped from the People's Republic of Poland three times. Twice I returned to Poland trying to adapt my hump of anti-socialism to the realism of the People's Republic of Poland, but the third time the People's Republic of Poland insulted me by refusing to extend my passport for good and I asked for asylum in Sweden. I became a foreign correspondent of a party newspaper published in Lublin under the name "Sztandar Ludu" (People's Banner).  The sponsor of my second trip to Sweden was Professor Maria Curie Skłodowska University, Włodzimierz Żuk, who was my boss at the Institute of Physics of the Maria Curie Skłodowska University. I also mentioned to him that his help in my trip to Uppsala would be appreciated by the management of the Institute of Physics with which he himself maintained good scientific relations.
My application for a Swedish scholarship to Uppsala University was sent to the Ministry of Higher Education in Warsaw, which was to issue me with a passport.  So I hurried to Warsaw, where the Ministry in Miodowa Street housed a passport office for "scientists" like myself.

 The replacement value of a three-color ballpoint pen

Every day I visited the Ministry, asking if my passport was ready for me. In the meantime, I learned from a friend from Lublin that the People's Army, or Polish Army befriended with the Red Army of the USSR is interested in my recruitment and that the Institute of Physics often visits the sergeant from the WKR (Military District Headquarters) asking where I am staying, and when I return because he has to deliver me very important documents recruiting me.  Two weeks have already passed and in the Ministry of Foreign Affairs I was told that my case is still being examined by the "relevant authorities" and it is necessary to wait further. Over time, my person has become part of the Ministry's landscape. One day, walking along a long corridor lined with a red carpet, I came across a friend of mine, a friend of Soszyński's, who used to work in the Student Travel Agency, and a a few years earlier, still as a student, I was going with his fiancée, now probably his wife, to dig potatoes in England.  It turns out that Soszyński has now been promoted because he now works in the same ministry and even in the Department of Foreign Travel, responsible for issuing my passport. I shared my frustration with Mr Soszynski for a long delay in this procedure. Soszyński said that he would check it personally and told me to wait a few minutes, after which he came back with the  Job's news that I could say goodbye to the trip to Sweden, because personally the Vice-Minister of Higher Education, comrade Krasowska wrote on my personal file: "The trip should be rejected because of a personal invitation. Apparently, Comrade Krasowska felt offended that the University of Uppsala invited me individually, and did not pass on my "scholarship" to the decision of the Ministry of Higher Education in Warsaw, where she certainly had different, better than me, party candidates for scholarship holders. The pale fear was visible on my face, because my friend Soszyński reassured me that nothing was lost because he knows how to fix such a situation. It turns out that my colleague was the clerk who looked through all the documents and summarized them on one page of the typescript for the special selection committee. This committee met every week and the nearest committee is to take place in two days' time. Soszyński promised to open a new file and write a new summary of my "affairs" without mentioning that the invitation is personal. Comrade Krasowska certainly does not remember all the matters and does not always take part in the meetings of the selection committee. In two days' time, this meeting took place and at this meeting, I was qualified for the trip as a Swedish scholarship holder. Three days later I received the desired passport. Joyed, I wanted to give a generous bribe to my friend Soszyński, who refused. However, he asked me, while in Sweden, to buy him a few cartridges for his four-color ballpoint pen and send them to Poland. The most important was the red color, which he used most often emphasizing important words, such as "invitation is personal".  Of course, I promised Soszyński that I would buy some four-color cartridges and send them to him when I was in Sweden, which was the case. Nevertheless, my adventure with the PRL system did not end with the issuance of a passport.


Foreign Correspondent of the "People's Banner".

I had my passport in my hand, but I was still afraid that the People's Army of the Polish Army was watching me and maybe they would stop me at the border. I suspected, perhaps without reason, that the recruitment of me into the army was a trick of the security office, or of the communist intelligence service, to prevent me from leaving or, worse still, to blackmail me so that I could become a secret agent for them. Today, looking at the documents received from the Institute of National Remembrance, I can see that this possibility has also been considered. So I got on the train and returned to Lublin to regulate my status in the WKR (Military District Commission) with a passport issued by the Ministry of Higher Education. However, when I was in the WKR, the sergeant sitting at the front door was extremely happy to see me and wanted to hand me a military uniform and a ticket to a distant sapper's unit in the village of Podjuchy, by the Szczecin Lagoon, so that I could familiarize myself with the latest technology of building pontoon bridges as an electronic engineer. I was terrified to accept the uniformed sorting and the railway ticket and refused and escaped to the street.  I assumed that I had no more than an hour to save myself before the sergeant sent the police to arrest me. On the street, I came across Professor Teske, a friend of mine, also a physicist who lectured at the Catholic University of Lublin (KUL).  After explaining my tragic situation, Professor Teska announced that in such a case only the almighty party, i.e. PZPR, could help me. He reassured me that the fact that I am not a member of this party can be helpful to me, as the Party is looking for young non-party candidates whom it would like to take into its communist womb.  So I went to the Provincial Committee of the Party, but not knowing who could help me, I joined the editorial office of the party newspaper called "Sztandar Ludu" and presented my concern to the editor-in-chief of the newspaper. The editor, whose name I don't remember anymore, became interested in my problem and mentioned that he himself has no influence on the activity of the WKR, but the Second Secretary of the Party of the PZPR drinks vodka with the colonel, who is the head of the WKR and goes hunting together. Perhaps he can help. So we went to the second floor to the second secretary and there I presented my and the University of Maria Curie-Skłodowska University's problem to which the military authorities throw "logs at scientific feet". I also mentioned that while in Sweden I will be working at the Institute of Nuclear Physics and perhaps learn something about how to make an atomic bomb. The secretary's prints stated that the PZPR or Party protects and supports young scientists and will call the WKR with a request to correct the unfortunate situation. What he has done. I promised the editor of the People's Banner that while in Sweden I would write how badly it is to live in capitalism, which I also did by later criticizing Swedish food in the People's Banner, for example, Swedish minced chops that have no comparison with a Polish pork loin with fried cabbage.   So I became the unofficial Foreign Correspondent of the Communist daily newspaper.  Straight from the Provincial Committee of the Polish United Workers' Party, I went to the military WKR, where again the sergeant at the entrance door was blocking my way. Through the gap between the sergeant's desk and the stairs, I ran to the second floor knocking on the door of the colonel who was already waiting for me. When the colonel saw my military booklet and the lack of entries about the exercises I was obliged to perform, he was very worried, but he released me from the obligation of today's training in the field of building pontoon bridges. I promised the Colonel that after returning from my secret scientific mission I would try to catch up, but somehow until today, 57 years later, I feel guilty that my PRL Lieutenant Reserve's booklet shines with empty pages.  After leaving the WKR, I ran to the railway station and got on a train heading to Warsaw and the same night to a train to East Berlin and then to Sweden. As I later found out, that night "some people" were looking for me by phone, calling my family and my girlfriend. These people were supposedly very disappointed that I had already crossed the border of the People's Republic of Poland, or maybe even the border of the countries of the People's Democracy, and lost the opportunity for an interesting conversation with me.

Jan Czekajewski
30 October 2019



Thursday, October 31, 2019

ZAGRANICZNY KORESPONDENT


Jan Czekajewski
Zagraniczny Korespondent
Czytając wspomnienia uciekinierów z PRL-u którzy ryzykowali  życiem swoim i swoich najbliższych, porywając samolot LOT-u do Berlina Zachodniego, moja „ucieczka” w niczym nie przypomina tego rodzaju „bohaterstwa”.  Moje rozstanie z socjalistyczną rzeczywistością, zaczęło się dużo wcześniej jeszcze w okresie studenckim w roku 1953. Miałem wtedy lat 19  i wysłano mnie, jako studenta Politechniki Wrocławskiej  na praktykę w fabryce odbiorników radiowych imienia Kasprzaka mieszczących się w Warszawie na Woli. Ponieważ w tej fabryce nie bardzo wiedzieli co nami, studentami zrobić postawiono mnie do pracy na wydziale mechanicznym, przy półautomatycznej maszynie zwanej „rewolwerówką”, która robiła małe śrubki kalibru M3, gdzie M znaczyło,  że wkręt ten jest określony w numeracji metrycznej, a liczba 3 znaczyła jego długość, czyli 3 milimetry. Był to wkręt stosowany powszechnie w elektronice, jako, że wtedy większość elektronicznych  części była mechanicznie przykręcana takimi właśnie śrubkami do metalowej podstawy, nazywanej „szasis”. Praca na rewolwerówce była nudna, jako że maszyna automatycznie robiła wszystkie czynności potrzebne do wykonania śrubki M3. Kika takich maszyn pracowało równolegle, wszystkie robiące śrubki M3. Po kilku dniach takiej nudnej pracy zapytałem majstra nadzorującego wydział mechaniczny, dlaczego fabryka radiowa trudni się produkcją śrubek M3, które chyba można zakupić w wyspecjalizowanej fabryce śrub i śrubek. Majster powiedział, że takie rozwiązanie nie jest możliwe, jako że fabryka śrub i  śrubek woli produkować śruby dużej wagi a nie maleńkie śrubki M3. Jest to wynikiem centralnego, socjalistycznego planu, który wyznaczył obowiązek wykonania określonej wagi, kilogramów śrub rocznie nie wdając się w ich różnorodność.  Wtedy to zrozumiałem, że systemu ekonomicznego PRL własnoręcznie nie zmienię i podświadomie zakiełkowała u mnie wtedy złowroga antykomunistyczna myśl   o emigracji, aczkolwiek jeszcze nie wiedziałem dokąd i kiedy. Tyle o przyczynach mojej niechęci do systemu socjalistycznego. Po prostu ja i system komunistyczny nie pasowaliśmy do siebie, czyli podobnie jak nie pasuje „garbaty do płaskiej ściany”. Można by powiedzieć, że cechował mnie wrodzony „garb anty-socjalizmu”.  W międzyczasie minęło lat chyba 10. Skończyłem studia na Politechnice Wrocławskiej i nauczyłem się języka angielskiego. Napisałem kilka artykułów naukowych i dostałem zaproszenie do pracy z Uniwersytetu w Uppsali, Szwecja, gdzie już rok wcześniej ceniono mnie jako elektronika, specjalistę od konstrukcji przyrządów naukowych. Poniżej opiszę, jak w owych czasach lat 60-tych, wyglądały trudności z otrzymaniem paszportu zagranicznego.

Moja ucieczka z PRLu.

Właściwie uciekałem z PRL-u trzy razy. Dwa razy wracałem do Polski starając się przystosować mój garb anty-socjalizmu do realizmu PRL, ale za trzecim razem PRL obraził mnie na dobre odmawiając przedłużenia mego paszportu i poprosiłem o azyl w Szwecji. Zaczem się to jednak stało, zostałem zagranicznym korespondentem partyjnej gazety wydawanej w Lublinie pod nazwa „Sztandar Ludu”.  Sponsorem mojego drugiego wyjazdu do Szwecji, był prof. Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej, Włodzimierz Żuk, który był moim szefem w Instytucie Fizyki UMCS. Jemu też wzmiankowałem, że jego pomoc w moim wyjeździe do Uppsali, będzie doceniona przez dyrekcję Instytutu Fizyki z którym on sam utrzymywał dobre stosunki naukowe.
Moje podanie o wyjazd, na szwedzkie stypendium do Uniwersytetu w Uppsali wysłano drogą służbową do Ministerstwa Szkół Wyższych w Warszawie, które to ministerstwo miało wystawić mi paszport.  Pospieszyłem więc do Warszawy, gdzie w Ministerstwie przy ul. Miodowej mieściło się biuro paszportowe dla „naukowców” takich jak ja.

 Zbieg okoliczności  czyli wartość wymienna  trójkolorowego długopisu

Każdego dnia odwiedzałem Ministerstwo pytając się, czy paszport dla mnie jest już gotowy. W międzyczasie dowiedziałem się od kolegi z Lublina, że Ludowa Armia, czyli Wojsko Polskie zaprzyjaźnione z Armią Czerwoną ZSSR  jest zainteresowane moją rekrutacją i że Instytut Fizyki odwiedza często sierżant z WKR (Wojskowa Komenda Rejonowa) pytając się gdzie przebywam, i kiedy wracam gdyż on ma mi doręczyć bardzo ważne rekrutujące mnie dokumenty.  Minęły już dwa tygodnie i w Ministrostwie mi powiadano, że moja sprawa jest ciągle rozpatrywana przez „odnośne władze” i trzeba dalej czekać. Z biegiem czasu moja osoba stała się częścią krajobrazu ministerstwa. Jednego dnia spacerując po długim korytarzu wykładanym czerwonym dywanem natknąłem się na znajomą mi osobę, kolegę Soszyńskiego, kiedyś pracującego w Studenckim Biurze Podróży a kilka lat wcześniej, jeszcze jako student jechałem z jego narzeczoną, dzisiaj już chyba żoną,  na kopanie kartofli w Anglii.  Okazuje się, że Soszyński teraz awansował, bo teraz pracuje w tymże ministerstwie i to nawet w wydziale Podróży Zagranicznych, odpowiedzialnego  za wydanie mojego paszportu. Podzieliłem się z Soszyńskim moją frustracją na długą zwłokę w tej procedurze. Soszyński powiedział, że on to sprawdzi osobiście i kazał mi poczekać kilka minut, po których  wrócił z hiobową wieścią, że z wyjazdem do Szwecji mogę się pożegnać, gdyż osobiście Vice-Minister Szkół Wyższych, towarzyszka Krasowska napisała na mojej teczce personalnej: „Wyjazd odrzucić z powodu zaproszenia imiennego”. Widocznie towarzyszka Krasowska  czuła się urażoną, że Uniwersytet w Uppsali zaprosił mnie indywidualnie, a nie przekazał moje „stypendium” do decyzji Ministerstwa Szkół Wyższych w Warszawie, gdzie na pewno miała ona innych, lepszych niż ja, partyjnych kandydatów na stypendystów. Blady strach był widoczny na moim obliczu, gdyż kolega Soszyński uspokoił mnie, że nic nie jest stracone, gdyż on wie, jak taką sytuację naprawić. Okazuje się, że mój kolega był tym referentem, który przeglądał wszystkie dokumenty i streszczał je na jednej stronie maszynopisu dla specjalnej komisji kwalifikacyjnej. Komisja ta zbierała się co tydzień i najbliższe gremium ma się odbyć za dwa dni. Soszyński obiecał, że otworzy nową teczkę i napisze nowe mej „sprawy” streszczenie bez wzmiankowania, że zaproszenie jest imienne. Towarzyszka Krasowska na pewno nie pamięta wszystkich spraw i nie zawsze bierze udział w spotkaniach komisji kwalifikacyjne. Za dwa dni odbyło się to zebranie i na tym zebraniu zostałem zakwalifikowany do wyjazdu jako szwedzki stypendysta. Trzy dni później otrzymałem upragniony paszport. Uradowany chciałem koledze Soszyńskiemu wręczyć hojna łapówkę, który jednak jej odmówił. Poprosił jednak, abym będąc w Szwecji kupił mu i wysłał do Polski kilka wkładów  do jego cztero- kolorowego długopisu. Najważniejszy był kolor czerwony, który najczęściej używał podkreślając ważne słowa, jak na przykład „zaproszenie jest imienne”.  Oczywiści przyrzekłem Soszyńskiemu, że kilka cztero-kolorowych wkładów kupię i mu wyśle, kiedy znajdę się w Szwecji, co rzeczywiście miało miejsce. Niemniej moja przygoda z systemem PRLu nie zakończyła się z wydaniem paszportu.


Zagraniczny Korespondent „Sztandaru Ludu”
Paszport miałem w ręce, ale ciągle się bałem, że Ludowa Armia Wojska Polskiego ma mnie na oku i być może zatrzymają mnie na granicy. Podejrzewałem, może bezpodstawnie, że wcielenie mnie do wojska jest sztuczką urzędu bezpieczeństwa, albo PRL-owskiego wywiadu, aby uniemożliwić mi wyjazd albo co gorsza szantażować mnie, abym został dla nich tajnym agentem. Dzisiaj przeglądając dokumenty otrzymane z IPN, widzę, że rozpatrywano także taką możliwość. Wsiadłem więc w pociąg i wróciłem do Lublina, aby w WKR (Wojskowej Komisji Rejonowa) uregulować mój status mając w ręku paszport wystawiony przez Ministerstwo Szkół Wyższych. Kiedy jednak znalazłem się w WKR, sierżant siedzący przy drzwiach wejściowych niezmiernie się ucieszył na mój widok i chciał mi wręczyć uniform wojskowy i bilet to odległej jednostki saperskiej we wsi Podjuchy, nad Zalewem Szczecińskim abym, jako elektronik zapoznał się z najnowszą  techniką budowy mostów pontonowych. Przerażony przyjęcia sortów mundurowych i biletu kolejowego odmówiłem i uciekłem na ulicę.  Zakładałem, że mam najwyżej godzinę czasu na ratunek, zanim sierżant wyśle po mnie żandarmerię, aby mnie aresztować. Na ulicy natknąłem się, na znajomego mi profesora Teske, także fizyka wykładającego  na KUL ( Katolicki Uniwersytet Lubelski).  Po wyjaśnieniu mojej tragicznej sytuacji, prof. Teska zawyrokował, że w takim wypadku tylko wszechmocna partia, czyli PZPR może mi pomóc. Uspokoił mnie, że fakt, że nie jestem członkiem tej partii może mi być pomocny, jako że Partia szuka młodych bezpartyjnych kandydatów, których zechce przygarnąć do swego komunistycznego łona.  Udałem się więc do Komitetu Wojewódzkiego Partii, ale nie wiedząc kto może mi pomóc, wstąpiłem do redakcji partyjnego dziennika o nazwie „Sztandar Ludu” i przedstawiłem swoje zmartwienie redaktorowi naczelnemu tego dziennika. Redaktor, którego nazwiska już nie pamiętam zainteresował się moim problemem i wzmiankował, że on sam nie ma żadnego wpływu na działalność  WKRu, ale Drugi Sekretarz Partii PZPR pije wódkę z pułkownikiem, który jest szefem WKRu i razem jeżdżą na polowania. Być może, że on on może coś pomóc. Poszliśmy wiec na drugie piętro do drugiego sekretarza i tam z kolei przedstawiłem mój i Uniwersytetu UMCS problem, któremu władze wojskowe rzucają „kłody pod naukowe nogi”. Wzmiankowałem również, że będąc w Szwecji będę pracować w Instytucie Fizyki Jądrowej i być może nauczę się czegoś jak się robi bombę atomową. Druki Sekretarz stwierdził, że  PZPR czyli Partia  chroni i popiera młodych naukowców i zaraz zadzwoni do WKR z prośbą o korektę niefortunnej sytuacji. Co też uczynił. Redaktorowi Sztandaru Ludu z kolei obiecałem że będąc w Szwecji napiszę jak źle się żyje w kapitalizmie, co  też uczyniłem krytykując później na łamach Sztandaru Ludu szwedzkie jedzenie, na przykład szwedzkie mielone kotlety nie mające porównania z polskim schaboszczakiem ze smażaną kapustą.   Tak więc zostałem nieoficjalnym Zagranicznym Korespondentem komunistycznego dziennika.  Prosto z Komitetu Wojewódzkiego PZPR udałem się do wojskowego WKR, gdzie znowu sierżant przy drzwiach wejściowych blokował mi drogę. Przez szparę między biurkiem sierżanta i schodami pobiegłem na drugie piętro pukając do drzwi pułkownika, który już na mnie czekał. Kiedy pułkownik zobaczył moją książeczkę wojskową i brakiem wpisów o obowiązujących mnie ćwiczeniach zmartwił się bardzo, ale zwolnił mnie z obowiązku dzisiejszego szkolenia w dziedzinie budowy mostów pontonowych. Obiecałem półkownikowi, że po powrocie z mojej tajnej misji naukowej postaram się nadrobić zaległości, ale jakoś do dzisiaj, 57 lat później czuję się winny, że  moja PRLowska książeczka Porucznika Rezerwy świeci pustymi stronicami.  Po wyjściu z WKRu, pobiegłem na stację kolejową i wsiadłem do pociągu zmierzającego do Warszawy i tej samej nocy do pociągu do Berlina Wschodniego i dalej do Szwecji. Jak się później dowiedziałem, tejże nocy „jacyś ludzie” szukali mnie telefonicznie, dzwoniąc do mojej rodziny i mojej wówczas dziewczyny. Ci ludzie byli podobno bardzo zawiedzeni, że już przekroczyłem granicę PRLu, a może nawet granicę krajów Demokracji Ludowej i stracili okazję na interesującą ze mną rozmowę.

Jan Czekajewski
30 październik 2019


Saturday, October 12, 2019

Magdo, Czy pamiętasz? :
Kiedy wróciłem pierwszy raz do Wrocławia ze Szwecji w roku 1961 Ty pracowałaś w Instytucie Telekomunikacji czy czymś podobnym we Wrocławiu. Twój przełożony, wysłał Ciebie na przeszpiegi abys sie dowiedziala, jakie czujniki na światło podczerwone ja używałem w moim przyrządzie dla liczenia nietoperzy. Ja Ci powiedziałem prawdę, ze byly to tranzystory germanowe w osłonie plastikowej pomalowanej na zielono. Ja zdrapałem tą farbę i nagle te tranzystory stały sie światłoczułe na podczerwień. Twój dyrektor, chyba nazywał się Badian, powiedział ze ten Czekajewski, jest cwany i nie mówi prawdę. Ukrywa przed nami tajemnicę jakich czujników na podczerwień używał do liczenia szwedzkich nietoperzy
Janek Czekajewski
Subject: Re: świat zgłupiał
A to pamiętasz?
Zakład produkcyjny, szkolenie na temat Budowy Socjalizmu:
Z sali pada pytanie:
- Towarzyszu sekretarzu, czy to co mamy to jest już socjalizm, czy będzie jeszcze gorzej?
Warto teraz zapytać, czy to co osiągnęliśmy na zachodzie to już prawdziwa wolność, czy będzie jeszcze gorzej?
Mx

Saturday, September 28, 2019


Agresja ZSSR na Polskę w dniu 17 września 1939

Od wielu lat pasjonują mnie pamiętniki prostych ludzi , Polaków którzy stali się ofiarami sowieckiej agresji na Polskę. Na skutek tej agresji jeden z moich dwu wujków, Stefan Czekajewski został zamordowany w Katyniu, a drugi Zygmunt Borkiewicz został zastrzelony przez Niemców w Austrii, kiedy starał się przepłynąć Dunaj w roku 1940 w drodze na Węgry i do Francji, do Polskiej Armii na zachodzie. Niemniej Pakt Ribbentrop-Mołotow nie był paktem dwu przyjaciół. Był to pakt dwu wrogich sobie zbrodniarzy, Hitlera i Stalina, którzy starali sie przechytrzyć jeden drugiego. Trzeba oderwać się od pojęcia, że Polska była celem ich machinacji. Gra była o dużo większą stawkę, która skończyła się w Maju 1945 roku, kiedy Hitler popełnił samobójstwo a Stalin zagarnął całą Europę Wschodnią, oczywiście razem z Polską. Sukces Stalina skończył się w roku 1989-90 nad Wisłą, jako że cud pod Moskwą  w 1941r nie mógł trwać wiecznie. 
Na podstawie wielu pamiętników polityków i dziennikarzy angielskich, francuskich i amerykańskich, dyplomaci "zachodni" naciskali na Polskę, aby zezwoliła na wkroczenie wojsk sowieckich do Polski w razie wojny polsko-niemieckiej. Polacy odmówili wiedząc z doświadczenia, że raz sowieci wejdą to w Polsce na zawsze zostaną. Pamiętając Niemców z wojny 1914-1917, myślę, że niemiecka okupacja w Polsce będzie podobna jak było w roku 1917. Nie wiedzieli, że Niemcy Hitlera to nie są te same Niemcy co Wilhelma Drugiego.
Ponieważ Polacy się opierali, Hitler wyszedł z propozycją paktu ze Stalinem, myśląc, że przechytrzył Stalina. Stalin wiedział, że wojna z Niemcami jest tylko kwestią czasu, a jednocześnie na skutek wymordowania z powodów politycznych  90% oficerów sowieckiej armii uczynił ją słabą. Potrzebował czasu ja zastąpienie starych oficerów nową kadrą, "komsomolców".  W Pakcie Ribbentrop-Mołotow, Niemcy zgodzili nie na nową granicę z Sowietami na Bugu. Było to około 200km dalej do Moskwy, niż gdyby Niemcy zajęli całą ówczesną Polskę w jej granicach z roku 1938. Niemcy także zgodzili się na zajęcie Łotwy i Estonii przez Sowiety, oraz na wojnę z Finlandią o przesunięcie granicy, która przebiegała zbyt blisko od Leningradu. Stalin desperacko starał się o przedłużenie sojuszu z Hitlerem, a w międzyczasie demontował przemysł zbrojeniowy i przesuwał go za Ural. Patrząc z perspektywy 100 lat, Hitler był maniakiem, który myślał, że słowiańscy niewolnicy plus ziemia orna uczynią Niemcy Potężne. Nie wyciągnął, żadnych wniosków z Kampanii Napoleona w roku 1812 i jego wygranej/przegranej bitwy o Moskwę. Hitler i jego zausznicy, generałowie, którzy na to zezwolili, zakładali, że wojna z ZSSR będzie błyskawiczna, tak jak było w Polsce i we Francji. Kompletnie zlekceważyli trudności komunikacyjne między Niemcami i niemiecką armią walczącą o 2000 km daleko na wschód. Niemiecki wywiad zajmował się tropieniem i mordowaniem Żydów i partyzantów, a zignorował fakt, że sowieci produkowali masowo czołgi T34 z silnikiem Diesela na ropę, które nie miały sobie równych do czasu jak pod koniec wojny Niemcy wyprodukowali Tygrysy i Pantery w małych ilościach i niezwykle skomplikowane i napędzane silnikiem na benzynę, syntetyczną. Te 200 km dalej do Moskwy i opóźnienie ataku na ZSSR o 3 miesiące z powodu ataku na Jugosławię, spowodowało, że wojska Hitlera znalazły się pod Moskwą w okresie Bożego Narodzenia, gdzie temperatura była -22 C a niemiecka armia była ubrana w letnie mundurach. Zgony w niemieckiej armii z powodu odmrożeń były większe niż od sowieckich kul.  Żydzi w Getcie w Łodzi, zatrudnieni przez Niemców w odzysku niemieckich mundurów, podobno musieli wyciągać z rękawów odmrożone ramiona, niemieckich żołnierzy. Można by powiedzieć, że Niemcy byli przekonani o swej wyższości, że nie zauważyli własnej głupoty. A może ciągle są? Przyszłość pokaże,
Jan Czekajewski, Ph.D.



Monday, March 11, 2019

Dziecięca Choroba Lewicowości w Kapitaliżmie


Jan Czekajewski

Dziecięca Choroba Lewicowości w Kapitalizmie


W roku 1920 Lenin napisał książkę, pod tytułem “Dziecięca Choroba Lewicowości w Komunizmie”. W książce tej Lenin krytykował komunistycznych  zapaleńców w krajach zachodnich, którym się spieszyło do pełnej komunistycznej władzy nie zważając na opozycję w „niedojrzałym” do rewolucji   społeczeństwie.
Dzisiaj odnoszę wrażenie, że podobny ruch i ideologia z nim związana ma miejsce w dzisiejszym świecie. Mógłbym zaryzykować twierdzenie, że komunizm w jego sowieckim wydaniu zbankrutował, ale myśl przewodnia Marksa i Engelsa pozostała i przybiera na sile. Nawet pomniki Marksa są budowane w miejscu jego urodzenia, a jego wyznawcy komentują jego mądrość na łamach takich  „kapitalistyczno-liberalnych” czasopism, jak Financial Times.  Czego jest tego przyczyną? Może to ma związek z atawistycznym dążeniem ludzi do ideologii, która obiecuje mannę z nieba. Może takie zjawisko jest skutkiem, że nowe pokolenie sowieckiego komunizmu już nie pamiętają? Są jeszcze inne elementy, które powodują presje oddolną i sympatię dla nowej, jak na razie, „liberalnej” wersji komunizmu, aczkolwiek nikt do tego skompromitowanego słowa się nie przyznaje.  Są w nim, między innymi  postęp techniczny z jednej strony w krajach wysoko rozwiniętych i obecność wartościowych minerałów, głównie oleju w krajach przemysłowo zacofanych, takich jak kraje arabskie, ale także np. Wenezuela w Ameryce Południowej, lub Algieria w Afryce Północnej.
 Przyjrzyjmy się wypadkom w Wenezueli.
Sto lat temu nikt nie wiedział, że w Wenezueli są wielkie pokłady ropy naftowej. Biedna ekonomia opierała sią na rolnictwie tropikalnym i większość ludzi żyła na wsi. Kiedy amerykańskie firmy olejowe odkryły wielkie złoża naftowe w Wenezueli, wtedy manna z nieba w postaci dolarów zaczęła płynąc do Wenezueli. Miejscowi komuniści z poparciem Kuby podbechtali społeczeństwo, że tą manną rząd winien się ze społeczeństwem dzielić. W wolnych wyborach wybrano wiec Chavesa a ostatnio Maduro. Na skutek komunistyczno-liberalnych obiecanek ludzie ze wsi zaczęli napływać do miasta i żyć z zapomóg rządowych do czasu, kiedy ceny ropy spadły o 50% a socjalistycznemu rządowi prezydenta Maduro zaczęło brakować pieniędzy. W uproszczeniu, ropa w takich krajach jak Wenezuela, Algieria, Irak i Libią stały się narkotykiem, od którego społeczeństwo stało się uzależnione. Brak dochodów z ropy powoduje ferment społeczny, gdyż społeczeństwu się wydaje, że „władza” ich okrada. Komunistyczne albo dyktatorskie rządu upadają, nowe „liberalne” je zastępują, ale problem bezrobocia pozostaje. Nowy, popierany przez „wolny świat” kandydat na prezydenta Wenezueli zostanie z tym samym problemem. Czeka go więc nowa rewolucja, szczególnie jeśli powie ludziom nieprzyjemną prawdę, że niestety jesteśmy bankrutami.

Ciekawa jedność i przeciwieństw dwu różnych ideologii, czyli “populizmu” i “liberalizmu”
Polska jest typowym przykładem ścierania się dwu “wrogich” sobie ideologii, w którym obie strony nie zdają sobie sprawy z tego co ich łączy, czyli nowa wersja marksizmu, aczkolwiek nikt do tego się nie przyznaje.  Strona też zwana “liberalną”, która w dużej mierze znalazła wiele wspólnego z niemieckim “liberalizmem”, którego zamierzeniem jest zjednoczenie Europy pod jednym, niemieckim berłem a z drugie strony “populizm” PiSu, schlebiający ubogim i rozdającym pieniądze w postaci 500zl na drugie dziecko, czemu są przeciwni liberałowie, szczególnie ci na emeryturze, jako że dzieci już im wyrosły i wyjechały do Anglii lub Niemiec. Obydwie frakcje zazdroszczą bogatym i starają się udowodnić, że bogactwo PRL zostało rozkradzione przy “okrągłym stole”. Jedna stronę, czyli “populistyczną” dominuje patriotyzm i katolicyzm zwany przez liberałów, nacjonalizmem i rasizmem, lub antysemityzmem. “Populiści” natomiast zarzucają, “liberałom”, że zaprzedali się Niemcom i Brukseli, które zarzucają “populistom” rasizm i demokratyczny, czyli “większościowy” faszyzm. Obydwie strony zapominają, że w Polsce istnieje grupa ludzi, którzy ciężko pracują i mimo braku pomocy państwa budują nowe firmy, które sa podstawą ekonomii każdego państwa. Na szczęście Polska nie ma ropy ani złota, więc Polakom nie pozostaje nic innego jak żyć z pracy, nie tyle rąk co umysłów. Ale taka alternatywa jest w społeczeństwie mniej popularna, jako że ludzi zdolnych do pracy w dziedzinach wysokiej technologii i automatyzacji jest niewielu.

No a jak jest w Ameryce?
W Ameryce jest tak samo, ale inaczej, jakby powiedział Lech Wałęsa. Mamy dwie partie, które mają podobne programy i które obiecują zmiany, których nigdy nie dotrzymują. Prezydenci się zmieniają, z “demokratycznych” na “republikańskich, ale w polityce zagranicznej niewiele się zmienia i kosztowne wojny prowadzimy, w podobny sposób jak Wika Brytania za czasów Królowej Wiktorii. Ponieważ wojny kosztują, więc kraj się zapożycza, głównie u Chińczyków, Japończyków a także wewnątrz kraju u ludzi, którzy wierzą w stabilność amerykańskiego dolara. 45% podatników, w ogóle nie płaci żadnych podatków i coraz więcej ludzi uważa, że prace oferowane w restauracjach i hotelach, są za nisko płatne i wolą pożyczać pieniądze lub przechodzić na zapomogę dla ludzi, nie tyle chorych, co chorobliwych. Przypuszczam, że gdyby ktoś ogłosił program zbliżony do sowieckiego, czyli przejęcie władzy przez robotników, przepraszam, pracowników nad firmami prywatnymi i obiecał 2 miesiące wakacji i dwa lata urlopu macierzyńskiego, to amerykański komunizm został by wybrany metoda demokratyczną. Jak to wyglądało w praktyce, na przykładzie Polski w roku 1989, kiedy w pierwszej kolejności nowo wybrane „solidarnościowe” zarządy firm podniosły sobie pensje, a jednocześnie sprzedaż przestarzałych produktów tych firm spadła do zera.
W US elementy tegoż socjalizmu widzimy w rosnącej biurokracji w postaci różnorodnych organizacji nakazujących poprawność myślenia. Postępy komunizującego liberalizmu widzimy na amerykańskich uniwersytetach, gdzie powstały nowe oddziały w ramach administracji zajmujące się problemem „włączania” (inclusive). Dla nie niewtajemniczonych takie prężne i wpływowe organizacje mają za zadanie wytyczanie polityki włączania do ciała akademickiego ludzi o właściwym kolorze skóry albo właściwej orientacji seksualnej. Aczkolwiek także tutaj władze „wyłączeniowe” różnicują ludzi nie tyle na bazie koloru skóry ale co do miejsca urodzenia. Na przykład czarny człowiek z Nigerii nie ma tej samej wartości „przebicia” co „jasno czekoladowy” murzyn urodzony w Ameryce. Admiracja uniwersytecka  rozsyła ciągle nowe biuletyny w których nakazuje profesorom, jakiego języka, a nawet sposobu spoglądania winni unikać, aby nie zostali zdefiniowani jako rasiści albo homofobii (przeciwnicy różnych form seksualnych dewiacji). Czyli Ameryka, która kiedyś była gorącym tyglem, gdzie różnorodni imigranci się zlewali tworząc nowego Amerykanina, stalą się miską mętnej wody z wieloma sztucznie zróżnicowanymi osobami i przywilejami.

A jak kiedyś było?
Kiedy wylądowałem w US, lat temu prawie 50 tąt, w roku 1968.  Nikt nie interesował się tym, że pochodziłem z kraju komunistycznego. Ważne było co umiem i jak pracuję. Przede wszystkim w społeczeństwie amerykańskim nie zauważyłem elementu zazdrości tym którzy mieli więcej i byli bogatsi. Było to różne od “komunistycznej” Polski a nawet Szwecji, gdzie spędziłem uprzednie 6 lat. W Ameryce ciągle panowało przekonanie, że od pucybuta do milionera droga jest otwarta. W miarę upływu lat i ciągłego nacisku propagandy “liberalnej” sytuacja się zmieniła. Coraz więcej ludzi wierzy, że rząd jest odpowiedzialny za ich bogactwo lub biedę, a nie oni sami. W ciągu ostatnich kilku lat powstało chwytliwe przekonanie, że 1% ludzi kontroluje większość bogactwa Ameryki. Powstaje przekonanie, że to bogactwo (tak jak ropa w Wenezueli)  winno być “sprawiedliwie” rozdzielone wśród reszty społeczeństwa, czyli 99% ludności. Bardzo mi to przypomina postulaty robotników w Polsce, że “Przecież wszyscy mamy takie same żołądki!”
Jakie są tego przyczyny?
Jedną z przyczyn jest fakt, że filozofowie, którzy napisali hasła liberalizmu w czasie rewolucji francuskiej pod postacią: “Wolność, Braterstwo i Równość” , na pewno sami nie wierzyli w dosłowność tych haseł.
Ludzie sami z powodów genetycznych nie są sobie równi i takimi nigdy nie byli. Jedni są mali, drudzy wysocy. Jedni silni drudzy słabi. Jedni żyją 100 lat a drudzy umierają jako dzieci. Jedni są mądrzy a drudzy są umysłowo upośledzeni. Jedni maja talent do bycia przywódcami a drudzy podążają za nimi jak owce w stadzie. W systemie kapitalistycznym jedni mają zmysł do biznesu i podejmowania ryzyka, a drudzy chcą stałego zatrudniania.  No i najważniejsza różnica jest w tym, że niektórzy z nas są kobietami a inni mężczyznami. Ostatnio jednak nawet takie zróżnicowanie nie wystarcza i powstała cała gama seksualnych zróżnicowań w postaci homoseksualistów i lesbijek a także osób bezpłciowych, lub niepewnych swej płci.

Kto z tego korzysta?
Jak zwykle w ruchach lewicowych, nie masy robotników i chłopów ani ludzi czarnych lub seksualnie zagubionych, które korzystają ze zmian politycznych. Korzysta z tych ruchów, jak zwykle,  „Partia Ludzi Oświeconych”, która tu rządzi i naucza. Nie jest to Partia z Komitetem Centralnym i Biurem Politycznym jak w stalinizmie, ale zróżnicowane organizacje, rozmyte w swej ideologii, które konkurują do przejęcia władzy nad społeczeństwem. Jak na razie władzy ideologicznej. Aczkolwiek z Niemiec i Francji dochodzą głosy, że Unia Europejska  winna mieś własną armię, konieczną dla poskromnienia populistycznych rebeliantów, którzy, np. chcą się modlić. Oczywiści tak zwany liberalizm -demokratyczny, aby być widoczny musi mieć wroga. Wróg nie jest z góry wyznaczony, jako że nie ma centralnej władzy, aczkolwiek od czasu do czasu uzurpują sobie do tego prawo różni „liberalni” ludzie lub rządy. W Europie może to być Pani Merkel, lub miliarder Soros. W Ameryce różni politycy grupujący się w Partii Demokratycznej.
Wszystkie te grupy ubiegają się o dostęp do kasy, głównie rządowej albo wymuszonej przez rząd w postaci równości w dochodach i dostępu do wysokopłatnych stanowisk niezależnie od kwalifikacji.
Postęp w nauce przyczyną bezrobocia
Uprzednio pisałem o przyczynach lewicowości w krajach zasobnych w ropę naftową, takich jak np. Wenezuela. Poniżej podam przyczyny fermentu społecznego i atrakcyjności ruchów lewicowych w krajach wysoko rozwiniętych, takich jak US i Europa.
Najważniejszą przyczyną wymuszonego zróżnicowania w dochodach jest przyspieszony postęp naukowy. Stare zawody znikają w ciągu krótkiego czasu, a nowe powstają. Te nowe zawody wymagają zupełnie innych specjalizacji i zdolności. To ta grupa ludzi pozbawionych pracy wymusza lewicowe zmiany w społeczeństwie.
Na dodatek postęp techniczny wymuszony przez komputeryzację i automatyzację potrzebuje coraz więcej specjalistów o matematycznych zdolnościach. Inni, którzy wybrali wykształcenie humanistyczne są skazani na zatrudnienie w rosnącej strefie usługowej. Niestety wynagrodzenia w tej strefie są niewielkie a aspiracje ludzi tam zatrudnionych są wysokie.  Stąd pochodzi niezadowolenie ludzi wykształconych, którzy mylą stopień naukowy z ich przydatnością na rynku pracy. Niestety w systemie kapitalistycznym wartość pracy pracy są podyktowane przez rynek, czyli społeczne zapotrzebowanie a nie przez nakazy rządowe, jak było w sowieckim komunizmie. W zaistniałej sytuacji występuje nacisk ludzi „poszkodowanych” aby przez rządowe ustawodawstwo tworzyć dobrze płatne posady w dziedzinach ekonomicznie sztucznych, jak nadzór nad preferencyjnym zatrudnianiem ludzi z mniejszości rasowych lub seksualnych, których zaczęto klasyfikować  wedle grup i podgrup, wedle prawa, że proporcjonalnie zwiększy się nie tyle liczba ludzi odmiennych, co liczba dobrze płatnych stanowisk w dla nadzoru absurdalnych praw. 
Podobnie było w systemie sowieckim na którym oparte były rządy innych krajów pod dyktaturą Moskwy, osoby mniej zdolne w produkcji zaczęły tworzyć własne ośrodki i synekury w społeczeństwie. Na Uniwersytetach były to Katedry Marksizmu i Leninizmu. W przedsiębiorstwach sekretarze partyjni i ich biura. Na szczeblach powiatowych i wojewódzkich istniały podobne organizacje. System centralnego planowania wymagał osobnej biurokracji wysyłania rozkazów i zbierania gospodarczych informacji. Dla utrzymania dyscypliny system sowiecki wymagał olbrzymiego aparatu tajnej i jawnej policji wśród obywateli. Wymyślone zagrożenie ze strony obozu kapitalistów, głównie USA, usprawiedliwiało utrzymanie wielkiej armii i olbrzymich wydatków na uzbrojenie. Teraz, mimo że system sowiecki upadł pod ciężarem własnej niewydajnej biurokracji, system kapitalistyczny zapożyczył podobne rozwiązania w zmaganiu się z rosnącą grupą ludzi o niskich dochodach a wysokich ambicjach.
Przygnębiające wnioski wynikające z teorii  Malthusa.
W roku 1793 Robert Malthus, angielski myśliciel sformułował teorię opartą o założeniu, że produkcja rolna konieczna dla wyżywienia ludzi nie nadąża z wzrostem liczebności ludzi. Jego obserwacje miały miejsce w Anglii, gdzie produkcja żywności była proporcjonalna to ziemi uprawnej a ludzi przybywało szybciej niż produkcji żywności. Malthus przewidywał, że w konsekwencji w pewnym momencie nastąpi powszechny głód i rewolucja. Z tego też powodu dlatego zalecał celibat i kontrolę urodzeń. Dzisiaj w W Europie spadła także dzietność kobiet do 2,1 ale nie w Afryce Centralnej, gdzie rozrodczość wypada  7 dzieci na rodzinę  Malthus miał  uproszczona wizja oparta na ówczesne warunki w ówczesnej Anglii. Wiek dwudziesty jakoby obalił teorię Malthusa na skutek wynalezienia nawozów sztucznych i ostatnio zmodyfikowanych genetycznie roślin. Jedzenia przybywało, ale nie dla wszystkich. Dzisiaj sytuacja się zmieniła, jako że świat stał się globalny a dla tych ludzi międzykontynentalny. W Afryce Centralnej teoria Mathusa ciągle jest właściwa, w krajach rozwiniętych ma inny charakter. My nie cierpimy na głód fizyczny, ale nasza rządza życia w luksusie wymaga wykorzystywania i niszczenia zasobów naszego globu , jakimi jest powietrze, woda w rzekach i oceanach, ogołocenie środowiska z insektów, które zapylają nasze zboża. Nie będę tutaj wspominał o nowej medycynie, która z jednej strony pomaga ludziom żyć długo a z drugiej strony działa przeciw naturze, która w przeszłości eliminowała z życia jednostki upośledzone fizycznie lub umysłowo. Niestety natura sama w sobie miała nadrzędny cel, a był nim eliminacja genów „wadliwych” i promocja genów silnych, tych które miały zachować gatunek. My poprzez medycynę ingerujemy w jej naturę. W swoim zachowaniu inżynieria genetyczna, uważa siebie za mądrzejszą od Natury, albo Boga, który jest za Nature odpowiedzialny.




Friday, December 7, 2018

Dlaczego jest nam tak dobrze, kiedy w Ameryce jest tak żle?

 

Jan Czekajewski

Dlaczego jest nam tak dobrze, kiedy w Ameryce jest tak źle?

Starcie nadziei ( na lepsze) z rzeczywistością

Kiedyś, jeszcze w liceum w latach 50tych, w okresie  stalinowskiego terroru, wpadła mi w ręce książka, tłumaczona z języka rosyjskiego, pod tytułem: „ Ekonomia Polityczna”. Na pewno nie przeczytałem jej w całości, ale jedno zdanie mi zapadło w pamięć i trwa do dzisiaj. „ Postęp w rozwoju środków produkcji wymusza zmiany w systemie politycznym”.  Założeniem tej książki, było uzasadnienie tezy  marksistowskiej, że feudalizm był obalony na skutek postępu technicznego, który wymusił ustrój kapitalistyczny i teraz socjalizm, w wydaniu marksistowskim, jest wynikiem i koniecznością postępu technicznego 20 wieku.  Gdyby autor tej książki miał inne zdanie na pewno w ustroju socjalizmu stalinowskiego, nie wydałby tej książki i zmarłby w jakimś Gułagu na Syberii. System marksistowsko-leninowski, który jakoby miał być postępowy i obdarzyć robotników i chłopów wolnością, był w istocie powrotem do niewolnictwa.
Od tamtego czasu mija już prawie 70 lat i mimo, że socjalizm marksistowsko-stalinowski zdechł śmiercią naturalna, już prawie 30 lat temu, na skutek idiotycznego, nieudolnego systemu centralnego planowania i biedy ludzi, którzy chcieli żyć lepiej i którzy pragnęli wolności. Stary system kapitalistyczny, ma także elementy, które mogą go obalić i jak w każdej zmianie, proces może być brutalny. Tego się najbardziej obawiam, a pewne symptomy fermentu społecznego są już widoczne. Mam na myśli przed wszystkim Stany Zjednoczone.  Ostatnio wpadł mi w ręce artykuł napisany przez Portera Stansberry w którym on przedstawia scenerio, w którym rząd amerykański będzie zmuszony do radykalnego skasowania długów własnych obywateli. Mr. Stansberry nazywa taką akcję, „The American Jubilee”, aby zapobiec generalnej katastrofie. Na zwa; „Jubilee” pochodzi z hebrajskiego prawa, kiedy to w Biblijnym Izraelu, co 50 lat kasowano wszystkie długi i uwalniano niewolników.   Podobne prawo istniało w  starożytnej Grecji, i nazywało się nazywało "Seisachtheia" - reforma Solon' a ( Solon urodził się w Atenach około roku 638 AD (Przed  Chrystusem). Do dzisiaj to słowo istnieje w języku polskim, jako „Jubileusz” i dotyczy raczej radosnej rocznicy np. ślubu, a nie zwolnienia od niewolnictwa i długów.

Niewolnictwo kiedyś i dzisiaj
                   
Niewolnictwo było zawsze oparte na ekonomicznych podstawach. Tak było w antycznym Rzymie jak i w USA. Tak zwany ustrój socjalistyczny był także formą niewolnictwa, jako że odbierał ludziom podstawowe prawo wyboru miejsca zamieszkania. W PRL i tak zwanych Krajach Demokracji Ludowej, aż do lat 1990 mieliśmy taką formę niewolnictwa. Jego najbardziej widocznym elementem, była trudność podróży zagranicznych i paszportów wydawanych wedle widzimisię służb bezpieczeństwa.  Do tych, co próbowali nielegalnie przekroczyć granicę, strzelano. Kiedy system marksistowsko-leninowski upadł, kraje te nie mając innego modelu zachłysnęły się modelem kapitalizmu amerykańskiego. Dla jednych nowy system okazał się zbawienny, dla innych stanowił trudność dostosowania się do warunków wymagających indywidualnej inicjatywy i wiedzy. Uprzedni system niewolniczy zabijał inicjatywę i wychował warstwę ludzi, która nie była zdolna do życia, bez pomocy „właściciela”, którym w PRL było rząd dający im zatrudnienie i lichą, ale pewną zapłatę za tą pracę. Rząd zadbał także, aby różnice w stopie życiowej między inteligencją i robotnikami nie były jaskrawo widoczne.

A jak jest w Ameryce?

Dzisiaj w Stanach Zjednoczonych widzimy elementy kryzysu, rebelii, która jest ukryta  w postaci różnorakich protestów na ogół domagające się większej tolerancji dla pewnych grup społecznych np. ludzi odmiennych rasowo albo o innych skłonnościach seksualnych, aczkolwiek ekonomia leży u podstaw tych protestów. Widzimy ciekawe zjawisko u ludzi pracujących, którzy marzą, aby zostać uznanych za „całkowicie niezdolnych do pracy”. Ameryka nie jest dzisiaj krajem drapieżnego kapitalizmu. Wręcz przeciwnie wydatki socjalne są olbrzymie.  Wokół administracji tych olbrzymich pieniędzy rozrosła się warstwa konsultantów i polityków różnej maści, którzy dbają to, aby i im także przypadła znaczna część tych wydatków. Po drugiej wojnie światowej, Stany Zjednoczone wykorzystały ruinę  przemysłowych konkurentów, jakimi byli Niemcy i Japonia. Poważnym przeciwnikiem politycznym i wojskowym stał się ZSSR, aczkolwiek nie w postaci konkurenta na rynku handlu zagranicznego.  Przełomowym momentem dla amerykańskiej gospodarki stała się wojna w Wietnamie, która trwała 10 lat i kosztowała 58 tysięcy zabitych amerykańskich żołnierzy i ponad trylion dolarów kosztów. Po stronie północno-wietnamskiej, życie straciło 1,1 miliona żołnierze i około 2 milionów cywili.  Wojna w Wietnamie obaliła koncepcję Prezydenta Trumana, która polegała na postawienie tamy dla rozszerzającego się komunizmu. Z perspektywy czasu, okazuje się, że ocena komunizmu, jako  zagrożenia światowego była wadliwa, jako że komunizm zostawiony sobie samym upadł pod ciężarem własnych idiotycznych koncepcji, miedzy innymi centralnego planowania i traktowania ludzi w podbitych krajach jako niewolników.
Ekonomiczne konsekwencje wojny w Wietnamie
Na skutek olbrzymich kosztów wojny, Stany Zjednoczone pozbyły się rezerw złota, którym zapłacono innym krajom za usługi w tej wojnie. Kiedy złota nie starczyło, Prezydent Nixon w sierpniu 1971, na skutek presji wierzycieli (krajów, które pożyczyły Ameryce pieniądze) zlikwidował wymienialność dolara na złoto wedle ustalonej  umowy z roku 1944 zwanej Brentton Woods, Po prostu Stany Zjednoczone nie były w stanie dotrzymać warunków tej umowy.
Era pieniądza papierowego
Od tego momentu dolar stal się świstkiem papiery, którego wartość zmienia się wedle widzimisię rynku walutowego. W pewnej mierze gwarancja wartości dolara jest i była ciągle największa ekonomia świata, jaką reprezentowały Stany Zjednoczone.  W między czasie od roku 1975 Stany Zjednoczone zaczęły kupować więcej z zagranicy niż eksportować i tak dla przykładu, w jednym miesiącu, we wrześniu 2018 roku,  US deficyt w handlu zagranicznym wynosił $54 bilionów.  Deficyt w handlu zagranicznym, znaczy się, że musimy pożyczać pieniądze z zagranicy, albo sprzedawać im obligacje pożyczkowe.  Deficyt w handlu zagranicznym nie jest jedynym deficytem z jakim musi się parać Rząd Stanów Zjednoczonych.  Z roku na rok rosły koszty wydatków na zdrowie ( Medicare i Medicaide) oraz na Ubezpieczenie Emerytalne ( Social Security), które w roku 2017 stanowiły 53% całego budżetu państwowego.  No są jeszcze wydatki na wojsko, które aczkolwiek olbrzymie w stosunku do innych krajów stanowią jedynie 16,2% budżetu.
Po co nam takie potężne wojsko?
Wydatki na utrzymanie tak potężnej amerykańskiej armii stanowiące około $610 bilionów są  wyższe, niż skomasowany budżet  $578 bilionów, siedmiu  innych krajów, takich jak Chiny, Rosja, Arabia Saudyjska, Indie, Francja ,Anglia i Japonia. Pytanie należy sobie zadać, czy tak potężne siły zbrojne są przeznaczone do obrony naszego kraju, czy też inne elementy odgrywają tutaj rolę? Ja odnoszę wrażenie, że podstawowym przeznaczeniem, naszych sił zbrojnych jest utrzymanie dominacji dolara, jako waluty rezerwowej, co s kolei umożliwia „drukowanie” (elektroniczne) amerykańskich obligacji pożyczkowych i zmuszanie innych krajów do ich zakupu. Czyli znaczy to, że siły zbrojne są gwarancja naszej wysokiej stopy życiowej, ponieważ nasz kraj żyje na kredyt, czyli za pożyczone pieniądze.  Inaczej mówiąc, że cały napływ z podatków obywateli nie pokrywa wydatków rządu amerykańskiego.

 Zadłużenie, jako nowa forma niewolnictwa

Czy tylko Rząd Amerykański żyje na kredyt? Bynajmniej, na kredyt żyje także większość Amerykanów. Z historycznego punktu widzenia zadłużenie w czasach antycznych było wstępem do niewolnictwa. Ludzie zadłużeni, którzy nie byli w stanie spłacić swych długów, zostali oddawania w niewolę wierzycieli. Dzisiaj podobny proces odbywa się w nowoczesnym świecie kapitalistycznym, z tym, że wierzycielami nie są jednostki, ale instytucje ukrywające się pod szyldem banków albo kart kredytowych.


Ferment Społeczny

Trudno ukryć, że w US widać rosnące niezadowolenie z istniejącego stanu rzeczy. Ukrywa się ono pod różnymi postaciami, jak na przykład anty rasistowskie demonstracje wśród białych i czarnych, popularność idei  „socjalizmu” w czasie wyborów prezydenckich w postaci Bernie Sanders’a, ruchy  jakoby kobiece, jak #MeToo, ruch  zboczeń seksualnych pod postacią LGTBQ , plaga narkomanii w różnej postaci. Podobnie jest we Francji z ruchem Żółtych Kamizelek protestującym przeciw jakoby podwyżce cen paliwa do samochodów i wysokim wymaganiom uniwersytetów itd. itp.   Częścią tego fermentu  jest także walką o stanowiska na uniwersytetach pod przykrywką tworzenia departamentów odpowiedzialnych za „politycznie poprawny” nabór kandydatów na wykładowców i studentów . Są to tak zwane departamenty „włączenia”  (inclusive) mniejszości narodowych, rasowych i seksualnych, które przypominają mi Katedry Marksizmu Leninizmu na uniwersytetach w PRL.  Trudno wyliczyć wszystkie „ruchy społeczne” wynikające z frustracji różnych grup społecznych, których wspólnym celem jest poprawienie sobie statusu ekonomicznego, za którego czynią odpowiedzialny rząd.  W sumie polityczny klimat jest mętny i w mętnej wodzie różne grupy zamierzają łapać tłuste ryby, czyli posady. Narzuca się pytanie, czy ruchy te są spontaniczne, czy tez sterowne zdalnie i kto je finansowo sponsoruje?

A jak Rząd US sobie z tym fermentem radzi?

Wszystkie rządy maja wspólny problem, a jest nim zadłużenie obywateli, aczkolwiek ten problem jest największy w Stanach Zjednoczonych.
Ponieważ US zostało zbudowane przez ludzi o mentalności kupieckiej, rząd stara się rozwiązać problemy społeczne rozdawaniem pieniędzy, które możemy dowolnie drukować od czasu, kiedy papierowy dolar przestał być związany ze złotem.  To rozdawanie pieniędzy nie jest jednak rzucaniem ich w tłum, jak to miało miejsce w starożytności albo w średniowieczu, ale w postaci pożyczek udzielanych przez banki a często gwarantowanych przez Rząd US. Jedna z form tych pożyczek, są niespłacone długi za pożyczki na studia, które w ciągu ostatnich 10 lat wzrosły z $800 bilionów do $1,6 tryliona.  Tych długów studenci nigdy nie będą w stanie spłacić.  Amerykanie także dali się nabrać, na pożyczki w formie kart kredytowych i ich dług w stosunku do banków jest ponad 1 tryliona dolarów. Rząd w pewnej mierze jest odpowiedzialny za ten dług, gdyż stopa procentowa w niespłaconego długu na kartę kredytową może sięgać 28% rocznie. Jest to lichwa, kiedyś nielegalna, o której likwidacji, której politycy opłaceni przez banki, nie chcą słyszeć.  Podobno zadłużenie Amerykanów jest tak wielkie, że 73% Amerykanów umiera z długiem większym niż $60,000.

Konkluzje

Jak na razie problem długów rządu amerykańskiego jest przepychany, bez rozwiązania, z jednej kadencji jednego prezydenta na następną? Wszyscy obawiają się, że wrzód zadłużenia może pęknąć i grozi to wielkim kataklizmem międzynarodowym. Czasami rządy imperiów, w takiej sytuacji, dla odwrócenia społecznej uwagi prowokują  wojny, a czasami rząd może się uciec do kasacji wszystkich długów w stosunku do banków i kart kredytowych. Bedzie to podobne do Hebrajskiego Jubiille. Niestety jedynie niewolnicy, czyli dłużnicy, będą się z takiego rozwiązania cieszyć. Na pewno nie skrzętni ciułacze, którzy odkładali pieniądze na „czarną godzinę”. Ich pieniądze mogą zostać nagle skonfiskowane.  Do podobnych metod uciekli się komuniści w Polsce w październiku 1950 roku,  kiedy to wydrukowano nowe banknoty. Stare złotówki podlegały wymianie na nowe po kursie 3:100 w przypadku cen i płac oraz oszczędności bankowych poniżej 100 tysięcy starych złotych, zaś w stosunku 1:100 dla gotówki. Wszyscy posiadacze gotówki stracili z dnia na dzień 2/3 jej wartości. Podobne straty ponieśli także posiadacze oszczędności powyżej 100 tysięcy złotych. O ile sobie przypominam Bankowi Narodowemu w Częstochowie zabrakło, chyba celowo, wystarczającej ilości nowych banknotów i ograniczał wymianę tylko do maksymalnie 100 tysięcy starych złotych, co oznaczało, że praktycznie biorąc wszystkie pieniądze w gotówce powyżej 100 tysięcy starych złotych zostały skonfiskowane. Mój dziadek znalazł sięA właśnie w takiej sytuacji.
Czy będzie nam grozić podobny „Jubileusz” w Stanach Zjednoczonych? Nie wiadomo.

Jan Czekajewski
7 grudzień, 2018
12/7/2018


 
/* Google Analytics Script */